Hastaneleri sever misiniz? Ben severdim, hatta çok zengin olursam bir hastaneden bir oda kapatayım da istediğim zaman gider tedavi olurum derdim. Evrene ne dilediğimize gerçekten dikkat etmek lazımmış.
Bir mikrobun vücuduma girmesi ile yattım hastaneye. Doktora dedim ki iyileşmeden salma beni buradan. Yani serum falan ver, tahlillerimi yap bir bilemedin iki güne çıkar beni buradan. Tam 26 gün sürdü bu yatış.
İlk haftası ateşli, baygın, ne olduğunu doktorların bile neredeyse anlamadan geçti. Üroloji ile başlayan serüven, dahiliye, nefroloji ve enfeksiyon bölümleriyle devam etti.
Mikrop tüm vücudumu sarmış, CRP değerim 174 ve düşmeye de hiç niyeti yok. Sürekli antibiyotik tedavisi alıyorum, serumlarım hiç boş kalmıyor. Bu arada birden böbreklerim durdu. İdrar yapamaz oldum, sonda takıldı. İnanır mısınız iki hafta boyunca tüm hastane benden çıkacak bir damla idrarın bekçisi oldu.
Bu arada dışarıda hayat devam ediyordu, dönem olarak iş hayatım yoğundu, sürekli telefonum çalıyor ama benim açacak halim olmuyordu. Sürekli uyku halindeydim, uzun bir süre gündüz uyumaktan geceleri saat 03:00 itibariyle uyanıyor ve hiç uyuyamıyordum. Kimse ziyaretime gelsin istemiyordum, zaten kimsenin de haberi olmamıştı. Fakat sosyal medyamda hiçbir şey paylaşmayınca dostlarım bu işte bir terslik olduğunu ve bana bir şey olduğunu düşünüp aramaya başlamışlardı. Sürekli ağlıyordum, hatta sel zamanı beni şu sulara atın da sürüklenip gideyim diyordum dostlarıma o kadar çaresizdim.
Mikrop ve aldığım yüksek antibiyotikler akut böbrek yetersizliğine neden oldu. Vücudum şişmeye başladı, bacaklarım resmen şişti ve yamuldu. 88 Kilo olarak yattığım hastanede 101 kiloyu gördüm. Doktor diyaliz almam gerektiğini söyledi ve boynuma iki boru taktılar diyaliz kateteri dedikleri. Neden korkarsam hepsini yaşadım sanırım bu süreçte. Yaklaşık 8 seans diyaliz sonrası bir sabah idrar kesem çatlayacak şekilde uyandım ve böbreklerim birden çalışmaya başladı. Diyaliz ile vücudumda biriken suyu alıyorlardı. Bu süreç yaklaşık 14 gün sürdü. Eğer o sabah böbreklerim çalışmasaydı doktorum böbrek biyopsisi yapacak ve bana kortizon tedavisi uygulayacaktı.
Şükürler olsun artık normal idrara çıkabiliyordum, CRP değerlerim düşüyordu, böbreklerimle ilgili olan kreatinin değerlerim de düşmeye başlamıştı.
Her şey yolundaydı ama bu seferde kan değerlerim yerlerdeydi. Üç ünite kan takviyesi aldım, çünkü kansızdım ve bu da bende sürekli uyku hali ve halsizlik yapıyordu. Buralara geldiğimde neredeyse 20. Güne gelmiştim. Artık psikolojim de hiç iyi değildi.
Hastane kokusu nedir bilir misiniz? Yastığında, odasında, koridorunda, tuvaletinde her yerine sinmiş tuhaf bir kokudur ve sizi bırakmaz bir süre sonra beyninize kadar işler. Odanızdaki cam da açılmadığı için hava alacak yer bulamazsınız. Bir de hastane sesleri vardır ne gündüz ne gece dururlar! Kata gelen yemek arabasının sesi, temizlik arabasının sesi, acil durumda baş ucunuzda duran hemşire çağrı butonunun sesi, sürekli odanıza getirilen tansiyon ölçme cihazının sesi, bazı ilaçların uzun sürede damardan gitmesi gerektiği için bağlanan cihazın sesi, diyaliz makinasının sesi gibi. Bunların hepsi inanın bir travma sebebi.
Hastanenin yemekleri de bir süre sonra bana batmaya başlamıştı. Sürekli yayla çorbası yemekten, sabahları kahvaltının aynı olmasından da çok sıkılmış yemek yememeye başlamıştım. Zaten hamile kadınlar gibi tüm kokuları algılıyor, su bile içemiyordum.
Bir de hastanede gün nasıl geçiyor anlamıyorsunuz, havaalanı gibi sürekli işleyen bir dünya var. Gece sürekli serum takmak için ya da tansiyon ve ateş ölçmeye gelen hemşire bir anda odanın ışığını yakıp içeri gidiyor, sabah 05:00 gibi kan almaya ve ne kadar idrara çıktığımı ölçmeye geliyor, 06:30 gibi kahvaltı geliyor, 07:30 gibi doktorlar viziteye geliyor, sizde aralarda bulduğunuz boşluklarda uyuyun bakalım.
Her gün gelen doktorlarıma beni burada biraz daha yatırırsanız bir süre sonra beni psikiyatri servisinde bulabilirsiniz diyordum. Ve bir gün dedim ki ben hafta sonu buradan çıkmak istiyorum. Onlarda bana hak verdiler. Boğazımdaki boruyu çıkardılar, sondamı çıkardılar, sigorta onayları alındıktan sonra da elimdeki damar yolunu çıkardılar. 26 gün olmuştu, ben dış dünyaya tekrar nasıl uyum sağlayacağımı bilmiyordum. Motor becerilerim neredeyse durmuş, ellerim titriyor fincan tutarken sallanıyordu. Saçım sakalım birbirine karışmış, 26 gün boyunca hiç yıkanmamış sadece hasta temizleme beziyle silinmiş, diyaliz kateterinden dolayı hep aynı yana yatmaktan suratım yamulmuş, vücudumdaki deri incelmiş, kas kaybına uğramış, sadece karnım kalmıştı.
Beni tanıyan herkes işime ne kadar âşık olduğumu, bazen aynı gün o ilden diğer ile uçtuğumu, hasta olsam da mutlaka işimin başında olduğumu bilir. Bilirdi daha doğrusu, çünkü hayat bana bir anda dedi ki Ahmet vücut olarak biz yorulduk ve sende artık 25’lik delikanlı değilsin, biraz dur ve dinlen artık. Sanırım bazen vücudunuzu dinlemeniz lazım. Önce kendimize değer vermeliyiz ki kalan sağlıklı ömrümüzde sevdiklerimize de zaman ayırabilelim. Artık benim için yeni bir sayfa açıldı, yine çalışacağım ama hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
