Bence şimdiki nesilde pek bulunmayan bir özellik: Aidiyet. Bizim zamanımızda (bu tabiri pek sevmem ama burada yerini buluyor) üniversiteyi bitirdikten sonra ya bir işe girer ya da “devlet kapısına” adım atar, oradan da emekli olmayı hedeflerdik. Yani bir kurumda uzun yıllar çalışmak, kök salmak isterdik. Bugünün gençlerine baktığımda ise aynı bağlılığı göremiyorum. Çalışmayı sevmiyorlar gibi geliyor bana. Kim daha az çalıştırır, kim daha çok maaş verirse oraya yöneliyorlar. Dolayısıyla “bir yere bağlılık” fikri ...

Üzerine çok şey söylenmiş ama çoğu zaman çok azı gerçekten anlaşılmış bir hâl. Çocukken bize erkek olmanın ne demek olduğu, çoğu zaman doğrudan anlatılmaz ama hissettirilir. Düşmemeli, ağlamamalı, korkmamalı, yumuşak olmamalıyızdır. Çünkü “erkek adam” böyle yapmaz. Oysa biz de düşeriz. Ağlarız. Korkarız. Sevilmek isteriz. Anlaşılmak… hatta bazen sadece sarılmak. Ama ne zaman ki böyle hissetsek, içimizden bir ses belki babamızın, belki öğretmenimizin, belki sokaktaki başka bir erkeğin sesi hemen fısıldar: ...

Haklı değil miyim sizce? Biriyle tanışacaksın, onu tanıyacaksın, gezeceksiniz, dışarı çıkacaksınız, tatile gideceksiniz ve sonra ayrılacak ya da evleneceksiniz. Oysa her gün konuştuğunuz, her şeyi birlikte yaptığınız, en boktan anlarınızı ve en güzel yanlarınızı bildiğiniz biriyle evlenmek bence en doğrusu. Zaten hem o hem de siz birbirinizin o güne kadar kimlerle birlikte olduğunuzu, nasıl kişilerden hoşlandığınızı, karşınızdaki kişide neler aradığınızı hepsini biliyorsunuz. En iyi arkadaşınız neyi sever, nereye tatile gitmeyi sever, nerede ne ...