Dün sabah arabama doğru giderken, benim bloğumda temizlikçi olan bir abla gülümseyerek “Günaydın efendim.” dedi. Ben de gülümsedim ama içimden bir şey geçti. “Neden efendim?” Belki çok küçük, hatta çoğu insan için üzerinde durulmayacak bir detaydı. Belki o, tamamen nezaket göstermek için söylemişti. Belki yıllardır alışkanlığı buydu. Belki karşısındaki kişiye saygı göstermenin en doğal yolu olarak bunu öğrenmişti. Ama ben o an biraz üzüldüm. Çünkü bana göre kimse kimsenin “efendisi” değil. “Efendim” kelimesinin sözlük anlamını tartışmıyorum. Nezaketle ...
Devamını Oku